Kutsal Kitap ondalık vermek konusunda ne diyor?

Soru: Kutsal Kitap ondalık vermek konusunda ne diyor?

Yanıt: Ondalık vermek Mesih imanlılarının çok tartıştığı bir konudur. Birçok topluluklarda ondalık vermek konusuna gerekenden fazla önem veriliyor. Öte yandan, Kutsal Kitapta geçen Rabbe sunu getirmekle ilgili buyruğa boyun eğmeye reddeden birçok Mesih imanlısı da var. Ondalık vermek, paralarımızdan Rabbe vermek aslında sevinç getirici bir şey olmalı. Ne yazık ki, bugünkü topluluklarda bu çoğu zaman öyle değildir.

Ondalık vermek Eski Antlaşma'da bulunan bir kavramdır. Ondalık Musa'nın Yasası'nın getirdiği bir mecburiyetti. İsrailliler tüm kazandıkları paralarının ve yetiştirdikleri mahsüllerinin yüzde onu tapınağa vermeye yükümlüydüler (Levililer 27:30; Sayım 18:26; Yasa 14:24; 2.Tarihler 31:5). Kimi yorumculara göre, ondalık, kurban sisteminin hizmetçileri olan kahinler ve Levililerin ihtiyaçlarını karşılayan bir vergilendirme sistemiydi. Yeni Antlaşma hiç bir ayetinde Mesih imanlısının bir yasal mecburiyet olarak ondalık vermesini buyurmuyor, tavsiye bile etmiyor. Pavlus'un dediğine göre imanlılar, topluluğun işlerini desteklemek için gelirlerinin bir kısmını ayırmalı (1.Korintliler 16:1-2).

Yeni Antlaşma'nın hiç bir yerinde ayırılması gereken gelirinin belli başlı bir oranı belirlenmiyor, sadece 'kazancına göre olsun' deniliyor (1.Kor. 16:2). Kiliseler, Eski Antlaşma'da geçen 'yüzde on' miktarını alıp 'tavsiye edilen asgari miktar' olarak uyguladı. Oysa, Mesih imanlıları kendini her zaman bu yüzde onu vermeye mecbur hissetmemeli, elinden gelen oranda, 'kazançlarına göre' vermelidirler. Bu kimi kere yüzde ondan daha fazla, kimi kere yüzde ondan daha az anlamına geliyor. Bu konuda her şey imanlının olanakları ve topluluğun ihriyaçlarına bağlıdır. Her imanlı Rabbe ciddi olarak dua edip, ondalık vermeye katılsın mı, katılmasın mı, ya da ne kadar versin diye Tanrı tarafından hikmet edinmeli (Yakup 1:5). "Herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; isteksizce ya da zorlanmış gibi değil. Çünkü Tanrı sevinçle vereni sever" (2.Korintliler 9:7).

Türkçe anasayfaya geri dönünüz