Parancapan – punapa punika dosa miturut Kitab Suci?




Pitaken: Parancapan – punapa punika dosa miturut Kitab Suci?

Wangsulan:
Kitab Suci boten nate sacara teges nyebat parancapan utawi mratelakaken punapa parancapan punika satunggaling dosa. Boten wonten pitakenan, sanadyan, kados punapa tumindak ingkang tumuju dhateng parancapan punika dosa. Boten wonten pitaken, sanadyan, ngengingi punapa tumindak ingkang tumuju parancapan punika dosa. Parancapan punika angsal-angsalipun saking pikiran ingkang kebak ing napsu/birahi, rangsangan seks, sarta/utawi wewayanganing cecabulan. Punika sababipun ingkang perlu dipun sambetaken kaliyan dosa. Manawi dosa karana birahi sarta cecabulan dipun lirwakaken sarta dipun tanggulangi – bab parancapan badhe boten dados prakawis.

Kitab Suci mratelakaken dhumateng kita supados nebihi munculipun tumindak jina ingkang nerak kasusilan (Efesus 5:3). Kula boten ningali kadospundi parancapan saged nglangkungi ujian ingkang utami punika. Kadang kala ujian ingkang sae tumrap punapa satunggaling prakawis punika kalabet dosa punapa boten inggih punika punapa panjenengan badhe rumaos mongkog manawi nyariosaken dhumateng tiyang sanes bab punapa ingkang sampun panjenengan tindakaken. Manawi punika samukawis ingkang damel wirang panjenengan utawi isin manawi ngantos konangan, punika meh mesthi bilih punika dosa. Ujian ingkang sae sanesipun inggih punika kangge nemtokaken punapa kita saged kanthi jujur, kanthi saestu, nyuwun dhumateng Gusti Allah supados mberkahi sarta migunakaken bab ingkang kasengker kangge tujuan ingkang sae tumrap Gusti Allah piyambak. Kula boten rumaos bilih parancapan punika pantes kadosdene samukawis ingkang saged damel kita “mongkog” utawi saged kanthi saestu manawi kita ngaturaken panuwun dhumateng Gusti Allah.

Kitab Suci mucal dhumateng kita, “Wangsulanku mangkene: Dadia kowe mangan, dadia kowe ngombe,dadia nglakoni apa bae liyane, kabeh iku mau lakonana kagem kaluhurane Gusti Allah” (1 Korinta 10:31). Manawi wonten papan ing manah kita ingkang damel mangu-mangu kadosdene punapa punika ngremenaken Gusti Allah, punika ingkang paling sae ingkang kaaturaken. Wonten papan ingkang mesthi tumrap raos mangu-mangu ing bab parancapan. “Nanging sing sapa mangan kanthi mangu-mangu, iku ateges wis kaukum, awit anggone nindakake iku ora dilambari pracaya. Mangka samubarang kang ora kalambaran pracaya iku dosa” (Rum 14:23). Kula boten ningali kenging punapa, miturut Kitab Suci, parancapan saestu saged kanimbang ngluhuraken Gusti Allah. Langkung tebih, kita perlu ngenget-enget bilih badan kita, makaten ugi roh kita, sampun katebus lan dados kagunganipun Gusti Allah. “Apa kowe padha ora sumurup, yen badanmu iku dadi padalemane Sang Roh Suci kang ana ing kowe, Sang Roh Suci kang kaparingake marang kowe dening Gusti Allah, sarta yen awakmu iku dudu awakmu dhewe? Sabab kowe wus padha tinuku lan wus kabayar lunas: Mulane padha ngluhurna Gusti Allah sarana badanmu” (1 Korinta 6:19-20). Kaleresan ingkang mulya badhe mbekta kanyatan tumrap punapa ingkang kita tindakaken sarta ing pundi kita badhe mbekta badan kita. Mila, ing panganthining pepesthen punika, kula mesthi kedah nyariosaken bilih parancapan punika dosa miturut Kitab Suci. Kula boten pitados bilih parancapan punika ngremenaken Gusti Allah, nyingkiri munculipun tumindak ingkang nerak kasusilan punika, utawi nglangkungi ujian saking Gusti Allah ingkang kagungan badan kita.



Wangsul ing lembaran basa Jawi

Parancapan – punapa punika dosa miturut Kitab Suci?