Punapa Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gustu Allah?




Pitaken: Punapa Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gustu Allah?

Wangsulan:
Wangsulan kita tumrap pitaken punika boten badhe namung kendel ing kadospundi kita ningali Kitab Suci lan punika wigatos tumrap gesang kita, nanging ugi pungkasanipun badhe dados pangaribawa ingkang langgeng tumrap kita. Manawi Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gusti Allah, lajeng kita ngajeni, sinau, mituhu, sarta pungkasanipun mitadosi. Manawi Kitab Suci punika Pangandikanipun Gusti Allah mila migatosaken Kitab Suci punika sami kaliyan migatosaken Gusti Allah piyambak.

Kasunyatanipun bilih Gusti Allah maringi kita Kitab Suci punika satunggaling pitedah lan gambaraning katresnanipun Gusti Allah dhumateng kita. Sesambetan “wahyu” sacara prasaja tegesipun bilih Gusti Allah ngandika dhumateng manungsa punapa ingkang dipun kersakaken sarta kadospundi kita saged gadhah sesambetan ingkang sae kaliyan Gusti Allah. Punika bab-bab ingkang boten saged kita sumurupi manawi Gusti Allah boten medharaken sacara kaallahan dhumateng kita ing salebeting Kitab Suci. Sanadyan wahyu bab Gusti Allah piyambak ing Kitab Suci kaparingaken sacara terus menerus kinten-kinten langkung saking 1500 tahun, punika tansah kaisi sadaya samukawis ingkang kabetahaken dening manungsa supados nyumurupi bab Gusti Allah satemah saged gadhah sesambetan ingkang sae kaliyan Panjenenganipun. Manawi Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gusti Allah, mila punika kakuwaosan pungkasan tumrap sadaya prakawising kapitadosan, praktik agama, lan kasusilan.

Pitaken ingkang kedah kita takekaken tumrap diri kita piyambak inggih punika kadospundi kita saged mangertos bilih Kitab Suci punika Pangandikanipun Gusti Allah sarta boten namung buku ingkang sae? Punapa ingkang renik bab Kitab Suci ingkang ndadosaken benten saking buku-buku agama sanes ingkang nate kaserat? Punapa wonten bukti bilih Kitab Suci punika saestu Sabdanipun Gusti Allah? Sadaya punika wau warni-warni pitaken ingkang kedah dipun tingali manawi kita leres-leres nguji pratelaning Kitab Suci bilih Kitab Suci punika pancen leres Sabdanipun Gusti Allah, kawangsitaken sacara ilahi lan cekap sampurna tumrap sadaya bab ingkang sesambetan kaliyan kapitadosan lan kanyataning gesang.

Boten wonten raos mangu-mangu bab kanyatan bilih Kitab Suci nerangaken saestu Pangandikanipun Gusti Allah. Punika cetha katingalan ing ayat-ayat kados dene 2 Timotius 3:15-17, ingkang suraosipun, “Elinga uga, yen wiwit cilik kowe wus wanuh karo Kitab Suci, kang bisa ngolehake kawicaksanan marang kowe lan nuntun kowe marang karahayon marga saka pracaya marang Gusti Kristus. Sakehing tulisan kang diwangsitake dening Gusti Allah iku pancen migunani kanggo memulang, kanggo melehake, kanggo mbangun wewatekan tuwin kanggo nggulawenthah ing sajroning kayekten. Marga saka mangkono saben wong kagungane Gusti Allah iku disamektani kanggo nindakake samubarang kang becik.”

Kangge mangsuli pitaken-pitaken punika kita kedah ningali kekalihipun bukti-bukti saking lebet lan saking jawi bilih Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gusti Allah. Bukti saking lebet inggih punika bab-bab saking lebeting Kitab Suci piyambak ingkang nyeksekaken kamurnianing kaallahanipun. Satunggal saking bukti saking lebet ingkang kapisan bilih Kitab Suci saestu Sabdanipun Gusti Allah katingal ing patunggilanipun. Sanadyan punika saleresipun arupi sewidak enem buku piyambak-piyambak, kaserat ing tiga daratan, ing tiga basa ingkang benten, nglangkungi wekdal wetawis 1500 tahun, dening langkung saking 40 (sekawandasa) panyerat (ingkang dateng saking kathah lelampahaning gesang), Kitab Suci ngengetaken satunggal patunggilaning buku saking wiwitan dumugi pungkasan tanpa bebantahan. Patunggilan punika gadhah ciri kabandhing kaliyan sadaya buku-buku sanesipun lan dados bukti saking mula bukaning ingkang ilahi saking tembung-tembung punika awit Allah ingkang damel manungsa kados makaten satemah manungsa nyerat Sabdanipun Allah.

Bukti sanes saking nglebet ingkang mratelakaken Kitab Suci punika saestu Pangan-dikanipun Gusti Allah katingal ing pamedar wangsit ingkang rinci ingkang kamomot ing lembaran-lembaranipun. Kitab Suci isinipun atusan pamedar wangsit sacara rinci ingkang sesambetan kaliyan wekdal ing ngajeng saking saben bangsa kalebet Israel, kaliyan wekdal ing ngajeng bab kitha-kitha ingkang katemtokaken, kaliyang wekdal ing ngajenging manungsa, sarta kaliyan rawuhipun satunggaling tiyang ingkang badhe dados Mesias, Juru wilujeng ingkang boten namung tumrap Israel, nanging sadaya ingkang badhe pitados dhateng Panjenenganipun. Pamedaring wangsit ingkang boten sami kaliyan ingkang dipun panggihi ing kitab-kitab agama sanes utawi punika dipun tindakaken dening Ntradamus, pamedaring wangsit saking kitab suci karinci sacara nyolok lan boten nate lepat dados kanyatan. Wonten langkung saking 300 pamedaring wangsit ngengingi Yesus Kristus ing Prajanjian Lawas piyambak. Boten namung dipun cariyosaken saderengipun Panjenenganipun badhe miyos sarta Panjenenganipun badhe rawuh saking kulawarga ingkang kados punapa, nanging ugi kadospundi Panjenenganipun badhe seda lan bilih Panjenenganipun badhe wungu malih ing tigang dintenipun. Boten wonten cara ingkang mokal kangge nerangaken pamedharing wangsit ingkang kadadosan ing Kitab Suci kajawi saking asal-usulipun ingkang ilahi.

Bukti saking nglebet ingkang kaping tiga saking kailahianing Kitab Suci katingal ing pangaribowo lan kakiyatanipun ingkang unik. Sanadyan bukti-bukti punika langkung adhedhasar ing bukti saking lebet nomer kalih ingkang langkung rumiyin, boten ngirangi kakiyatan paseksi kailahianipun Kitab Suci. Kitab Suci kagungan pangaribowo ingkang unik ingkang boten sami kaliyan buku-buku sanes ingkang nate kaserat. Pangaribowo lan kuwaos punika katingal cetha sanget ing salebeting tiyang-tiyang ingkang kaewahi ingkang boten saged kaetang kathahipun lumantar pamaosing Kitab Suci. Panyandu obat bius kawaluyak-aken, homoseksual kamardikakaken, gelandangan lan tiyang kesed kaewahi, tiyang jahat sami kaenggalaken, tiyang dosa kaengetaken, sarta sengit kadadosaken tresna karana maos Kitab Suci. Kitab Suci gadhah semangat lan ngewahi kakiyatan ingkang namung saged kadadosan karana saestu Sabdanipun Gusti Allah.

Kajawi saking punika bukti saking nglebet bilih Kitab Suci punika saestu Pangandika-nipun Gusti Allah wonten ugi bukti-bukti saking jawi ingkang mratelakaken Kitab Suci saestu Pangandikanipun Gusti Allah. Satunggal saking bukti-bukti kalawau inggih punika sejarahing Kitab Suci. Awit prastawa sejarah ingkang rinci ing Kitab Suci, kaleresan lan ketelitianipun punika manut kaliyan pambukten kados dene cathetan sejarah sanesipun. Langkung kekalihipun bukti-bukti kapurbakalan lan dokumen seratan sanes, cacahing seratan sejarah Kitab Suci sampun kabuktekaken makaping-kaping malih bilih rinci lan kaleresanipun. Kasunyatanipun sadaya kapurbakalan lan ayat-ayat Kitab Suci mbuktekaken panyengkuyunging Kitab Suci ndadosaken punika buku ingkang kacathet kanthi sampurna saking jaman kino. Kasunyatanipun bilih cathetah kasampurnan lan kaleresanipun Kitab Suci ingkang saged mbuktekaken kadadosan-kadadosan punika dados satunggaling pratelan ingkang ageng tumrap kaleresanipun rikala sesambetan kaliyan bab ingkang pokok lan wewucalan agama sarta mbiyantu ngiyataken pratelanipun bilih punika saestu Sabdaning Gusti Allah.

Bukti sanes saking njawi bilih Kitab Suci leres Sabdanipun Gusti Allah inggih punika kajujuraning panyeratipun. Kados ingkang kasebat ing ngajeng, Gusti Allah migunakaken manungsa saking kathah lelampahan gesang kangge nyathet Pangandikanipun tumrap kita. Ing salebeting nyinaoni bab gesang saking tiyang-tiyang kalawau, boten wonten dhasar ingkang mesthi kangge pitados bilih tiyang-tiyang kalawau boten jujur sarta tulus ing manah. Niti priksa gesangipun tiyang-tiyang kalawau lan kasunyatan bilih tiyang-tiyang kalawau bakalipun badhe pejah (asring pejahipun karana panyiksa) tumrap punapa ingkang dipun pitadosi, punika sacara cepet dados cetha bilih kalumrahanipun tiyang-tiyang jujur ingkang saestu pitados bilih Allah sampun ngandika dhumateng tiyang-tiyang kalawau. Tiyang ingkang nyerat Prajanjian Enggal lan atusan tiyang pitados sanesipun (1 Korinta 15:6) sumerep kaleresaning wartanipun awit tiyang-tiyang kalawau sampun ningali lan nelasaken wekdal kaliyan Gusti Yesus Kristus sasampunipun Panjenenganipun wungu saking seda. Ewah-ewahaning tetingalan bab Wungunipun Kristus gadhah pangaribawa ingkang ageng sanget tumrap tiyang-tiyang punika. Tiyang-tiyang wau sami medal saking anggenipun umpetan karana ajrih, lajeng dados sumadya pejah karana wangsiting Allah ingkang sampun kapratelakaken. Gesang lan pejahipun kangge nyeksekaken kanyatan bilih Kitab Suci punika saestu Sabdanipun Allah.

Bukti saking njawi ingkang pungkasan bilih Kitab Suci punika saestu Sabdanipun Allah inggih punika kawontenaning Kitab Suci ingkang boten saged karisak. Awit saking wigatosipun lan pratelanipun bab pangandikanipun Allah, Kitab Suci kasangsarakaken dening serangan ingkang sakalangkung jahat lan upados kangge ngrisak Kitab Suci katimbang buku-buku sejarah sanesipun. Saking Kaisar Rum kados dene Diocletian, lumantar panguwaos komunis sarta dumugi jaman ateis lan kasangsaran moderen, Kitab Suci tetep wonten lan gesang langkung dangu saking sadaya panyerangipun sarta tasih kasebaraken di donya ngantos dumugining dinten punika.

Salaminipun, tiyang ingkang mangu-mangu nganggep Kitab Suci kadosdene mitologi, nanging ilmu purbakala sampun netepaken minangka sejarah. Mengsah-mengsahipun sampun nyerang piwucalipun kadosdene samukawis ingkang prasaja sanget sarta katilaran jaman, nanging pangertosan kasusilan lan ukum sarta piwucalipun ngandhut pangaribawa ingkang sae ing satengahing masyarakat lan kabudayan ing saindenging jagad. Kitab Suci badhe terus menerus kaserang dening ilmu kawruh, psikologi (ilmu jiwa), sarta gerakan politik, nanging badhe tetep leres lan sesambetan kaliyan jaman punika kadosdene saestu sesambetan nalika wiwitan kaserat. Punika satunggaling kitab ingkang sampun ngewahi gesang lan kabudayan ingkang boten saged kaetang sadangunipun 2000 tahun kapengker. Boten dados prakawis kadospundi mengsah-mengsahipun nyobi nyerang, ngrisak, utawi boten pitados, Kitab Suci tetap saestu kiyat lan sesambetan kadosdene saderengipun sasampunipun ngalami serangan-serangan punika. Katelitianipun ingkang tansah karimat sanadyan saben panyobi kangge ngrisak, nyerang, utawi nyirnakaken, cetha sanget nyeksekaken kasunyatan bilih Kitab Suci saestu Sabdaning Allah. Punika saleresipun boten ngagetaken kita bilih boten dados prakawis kadospundi Kitab Suci kaserang, punika tansah medal tanpa ewah lan tanpa tatu. Sasampunipun sadaya wau, Gusti Yesus ngandika, “Langit lan bumi bakal sirna, nanging tembungKu ora bakal sirna” (Markus 13:31). Sasampunipun nyumurupi bukti punika tiyang saged cariyos tanpa mangu-mangu bilih “Ya Kitab Suci iku bener Sabdaning Allah.”



Wangsul ing lembaran basa Jawi

Punapa Kitab Suci punika saestu Pangandikanipun Gustu Allah?