ِآیا اَنیهیلِیشنیسم کتاب مقدسی است؟




سوال: ِآیا اَنیهیلِیشنیسم کتاب مقدسی است؟

جواب:
اَنیهیلِیشنیسم اعتقادیست که در آن بی ایمانان عذاب ابدی در جهنم را تجربه نخواهند کرد، اما در عوض بعد از مرگ تجزیه و نابود می شوند. برای بسیاری اَنیهیلِیشنیسم عقیدة جالبی است چون ایدة بسر بردن در جهنم بطور ابدی بسیار دردناک بنظر می آید. درحالیکه در کتاب مقدس آیات و قسمتهایی وجود دارد که بنظر می آید اَنیهیلِیشنیسم را مطرح می کنند، اما وقتی به همة قسمتهای کتاب مقدس نگاه می کنیم که ببینیم دربارة سرنوشت شریر چه می گوید، می بینیم که حقیقت تنبیه ابدی در جهنم را بیان می کند. ایمان به اَنیهیلِیشنیسم نتیجة یک یا چند سوء تفاهم در اصول اعتقادی است که از این قرار می باشند 1) نتیجة گناه، 2) عدالت خدا، 3) خصوصیات جهنم.

در مورد خصوصیات جهنم، اَنیهیلِیشنیسم معنی دریاچة آتش را اشتباه برداشت می کند. واضح است که اگر انسان در دریاچة سوزان و پر از آتش انداخته شود، تقریبا در جا سوخته شده از بین می رود. بهر حال منظور از دریاچة آتش هم از نظر جسمانی و هم از نظر روحانیست. منظور فقط انداخته شدن بدن جسمانی به دریاچة آتش نیست، بلکه منظور جسم و جان و روح با هم است. روح با آتش جسمانی سوخته نمی شود. بنظر می آید که بدن ابدی بی ایمانان هم مثل بدن ابدی ایمانداران همیشگی است (مکاشفه 20: 13، اعمال 24: 15). اینها بدنهایی ابدی هستند.

ابدیت جنبه ایست که اَنیهیلِیشنیسم کاملا آنرا درک نمی کند. اَنیهیلِیشنیستها در اینمورد درست هستند که می گویند لغت یونانی اِیونیون، که معمولا به ابدی ترجمه می شود، واقعا معنی ابدی را نمی دهد، بلکه بطور مخصوص به یک زمان و یک دورة زمانی اشاره می کند. بهر حال، واضح است که در عهد جدید، اِیونیون گاهی برای اشاره به ابدیت استفاده می شود. مکاشفه 20: 10 از شیطان، وحش، و نبی دروغین صحبت می کند که به دریاچة آتش انداخته می شوند تا عذاب بکشند "روز و شب تا ابدالاباد." واضح است که این سه با انداخته شدن به دریاچة آتش نابود نمی شوند. پس چرا بقای بی ایمانان نمی تواند اینطور باشد (مکاشفه 20: 14-15)؟ قانع کننده ترین سند جهنم ابدی در متی 25: 46 است، "و ایشان (بی ایمانان) در عذاب جاودانی خواهند رفت اما عادلان در حیات جاودانی." در این آیه، همان لغت یونانی برای سرنوشت شریر و سرنوشت عادل هر دو استفاده شده است. اگر شریران فقط برای مدتی در عذاب باشند یعنی عادلان هم فقط برای مدتی زندگی در بهشت را تجربه می کنند. اگر ایمانداران تا ابد در بهشت خواهند بود، بی ایمانان هم تا ابد در جهنم خواهند بود.

مخالفت دیگر اَنیهیلِیشنیستها این است که این بی عدالتی خداست که برای گناه کردن بمدت محدود شخص باید بمدت نامحدود تنبیه شود. این چه عدالتیست که کسی را که مثلا 70 سال گناه کرده است برای ابدیت تنبه کنند؟ جواب این است که گناه تنبیه ابدی دارد چون بر علیه خدایی ابدی انجام شده است. وقتی پادشاه داود گناه زنا و قتل را انجام داد، گفت " بتو، و بتو تنها، گناه ورزیده و در نظر تو این بدی را کرده ام." (مزمور 51: 4). داوود بر علیه بتشیبع و اوریا گناه کرده بود، پس چطور ادعا می کرد که فقط بر علیه خدا گناه کرده است؟ داوود فهمیده بود که همة گناهان درنهایت بر علیه خدا انجام می شوند. خدا ابدیست. پس همة گناهانی که بر علیه او انجام می شوند سزاوار تنبیه ابدی هستند. مسئله طول زمانی گناه ما نیست بلکه مسئله شخصیت خدایی است که بر علیه او گناه می کنیم.

جنبة شخصی تری از اَنیهیلِیشنیسم این است که ما نمی توانیم در بهشت خوشحال باشیم وقتیکه می دانیم بعضی از عزیزانمان در جهنم عذاب می کشند. بهر حال، وقتی ما به بهشت برسیم، چیزی وجود نخواهد داشت که ما را غمگین کند و موردی برای شکایت نخواهد بود. مکاشفه 21: 4 به ما می گوید "و خدا هر اشکی از چشمان ایشان پاک خواهد کرد و بعد از آن موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد دیگر رو نخواهد نمود زیرا که چیزهای اول درگذشت." اگر بعضی از عزیزان ما در بهشت نباشند، ما صد در صد در توافق با خدا خواهیم بود که آنها متعلق به آنجا نیستند و نتیجة قبول نکردن مسیح را بعنوان تنها نجات دهندة خود می بینند (یوحنا 3: 16، 14: 6). خیلی سخت است که این را بفهمیم، اما با نبودن آنها غمگین نخواهیم بود. تمرکز ما نباید روی این باشد که چطور در نبودن همة عزیزانمان از بودن در بهشت لذت ببریم، بلکه تمرکز ما باید روی این باشد که چطور آنها را بطرف ایمان به مسیح ببریم که آنها هم آنجا باشند.

جهنم احتمالا دلیل اولیه ایست که چرا خدا عیسی مسیح را فرستاد تا جریمة گناهان ما را بپردازد. تجزیه و نابود شدن بعد از مرگ، دردناک نیست، اما ابدیت در جهنم بقای دردناکیست. مرگ عیسی مرگ ابدی بود که جریمة گناه ابدی ما را پرداخت تا ما مجبور به پرداخت ابدی آن در جهنم نباشیم (2 قرنتیان 5: 21). وقتی ما ایمانمان را بر روی او قرار می دهیم، نجات می یابیم، بخشیده می شویم، پاک می گردیم، و وعدة یک خانة ابدی در بهشت را بدست می آوریم. اما اگر هدیة حیات ابدی خدا را رد کنیم، با ثمرة ابدی این تصمیم مواجه خواهیم شد.



بازگشت به خانۀ فارسی



ِآیا اَنیهیلِیشنیسم کتاب مقدسی است؟