Ի՞նչ է ասում Աստուածաշունչը ամուսնալուծութեան եւ կրկնամուսնութեան մասին:



Հարց. Ի՞նչ է ասում Աստուածաշունչը ամուսնալուծութեան եւ կրկնամուսնութեան մասին:

Պատասխան.
Նախ եւ առաջ, անկախ նրանից, թէ որն է մեր տեսակէտը ամուսնալուծութեան վերաբերեալ, կարեւոր է յիշել Մաղաքիա 2.16-ը. «Ես ատում եմ ապահարզանը, ասում է Իսրայէլի Տէր Աստուածը»: Աստուածաշնչի համաձայն՝ ամուսնութիւնը ցկեանս նուիրում է: «Որովհետեւ այլեւս երկու չեն, այլ մէկ մարմին: Արդ, ինչ որ Աստուած միացրել է, մարդը թող չբաժանի» (Մատթ. 19.6): Սակայն Աստուած հասկանում է, որ ամուսնութեան մէջ մասնակցում երկու մեղաւոր մարդկային էակներ, հետեւաբար ամուսնալուծութիւնը լինելու է: Հին Կտակարանում Աստուած օրէնքներ էր կարգադրել ամուսնալուծուածների, յատկապէս՝ կանանց իրաւունքները պաշտպանելու համար (Բ Օրին. 24.1-4): Յիսուս ասաց, որ այս օրէնքները մարդկանց խստասրտութեան պատճառով են տրուել, այլ ոչ թէ Աստուծոյ ցանկութեամբ (Մատթ. 19.8):

Բանավէճը, թէ արդեօք Աստուածաշունչը թոյլատրում է ամուսնալուծութիւնը եւ կրկնամուսնութիւնը, «պտտւում» է հիմնականում Մատթ. 5.32 եւ 19.9 հատուածներում Յիսուսի խօսքի շուրջը: «Պոռնկութեան պատճառ» արտայայտութիւնը միակ բանն է Սուրբ Գրքում, որով Աստուած կարծես թոյլատրում է ամուսնալուծութիւնը եւ կրկնամուսնութիւնը: Շատ մեկնիչներ այս «բացառութեան պայմանը» վերագրում են «ամուսնական անհաւատարմութեանը» «նշանուած» լինելու ընթացքում: Հրէական սովորութեան համաձայն՝ այր եւ կին համարւում էին ամուսնացած նոյնիսկ երբ միայն «նշանուած» էին: Ըստ այս կարծիքի՝ ամուսնալուծութեան միակ հիմնաւոր պատճառը «նշանի» այս շրջանում ի յայտ եկած անբարոյականութիւնն է:

Սակայն «ամուսնական անհաւատարմութիւն» թարգմանուած յունարէն բառը կարող է նշանակել ամէն տեսակ սեռական անբարոյականութիւն: Կարող է լինել շնութիւն, մարմնավաճառութիւն, պոռնկութիւն եւ այլն: Յիսուս, ամենայն հաւանականութեամբ, ասում է, որ ամուսնալուծութիւնը թոյլատրելի է սեռական անբարոյականութեան դէպքում: Սեռական յարաբերութիւնը ամուսնական կեանքի անբաժանելի մասն է. «Երկուսը մէկ մարմին կլինեն» (Ծննդ. 2.24, Մատթ. 19.5, Եփես. 5.31): Հետեւաբար, արտամուսնական սեռական յարաբերութեան յետեւանքով այս կապի խախտումը կարող է ամուսնալուծման թոյլատրելի պատճառ լինել: Եթէ այսպէս է, ապա Յիսուս նոյնպէս կրկնամուսնութիւնը նկատի ունի այս հատուածում: «Ուրիշին առնի» (Մատթ. 19.9) արտայայտութիւնը ցոյց է տալիս, որ ամուսնալուծութիւնը եւ կրկնամուսնութիւնը թոյլատրւում են այս բացառիկ պարագայում, ինչպէս էլ որ այն մեկնաբանուի: Կարեւոր է նշել, որ միայն անմեղ կողակցին է թոյլատրւում կրկին ամուսնանալ: Թէեւ սուրբգրային տեքստում չի նշւում, բայց ամուսնալուծումից յետոյ կրկնամուսնութեան թոյլատրութիւնը Աստուծոյ ողորմութիւնն է նրա հանդէպ, ում դաւաճանել են, այլ ոչ՝ նրա, ով դաւաճանել է: Կարող են լինել դէպքեր, երբ «մեղաւոր կողմին» նոյնպէս թոյլատրուի ամուսնանալ, բայց այստեղ դրա մասին չէ խօսքը:

Ոմանք Ա Կորնթացիս 7.15-ը հասկանում են որպէս մէկ այլ «բացառութիւն», որ թոյլատրում է կրկնամուսնութիւնը, երբ անհաւատ կողակիցը ամուսնալուծւում է հաւատացեալից: Սակայն այս համարի շրջարկը (համատեքստը) կրկնամուսնութեան մասին չէ, միայն ասւում է, որ հաւատացեալը պարտաւորուած չէ ամուսնական կապի մէջ մնալու, եթէ անհաւատ կողակիցը ուզում է հեռանալ: Ուրիշներ էլ պնդում են, որ բռնութիւնը (կողակցի կամ երեխայի հանդէպ) հիմնաւոր պատճառ է ամուսնալուծման համար, թէեւ Աստուածաշնչում նշուած չէ: Գուցեեւ այդպէս է, սակայն խոհեմ բան չէ երբեք Աստուծոյ Խօսքի վրայ ենթադրութիւն անելը:

Երբեմն բացառութեան պայմանի շուրջ բանավէճին տրուելով՝ մոռանում ենք այն փաստը, որ ինչ էլ նշանակի «ամուսնական անհաւատարմութիւնը», ամուսնալուծութեան սոսկ թոյլտւութիւն է, այլ ոչ՝ պահանջ: Նոյնիսկ շնութեան պարագայում զոյգը Աստուծոյ ողորմութեամբ կարող է սովորել ներել եւ սկսել վերակառուցել համատեղ ամուսնական կեանքը: Աստուած մեզ շատ բաներ է ներել: Վստահաբար կարող ենք հետեւել Նրա օրինակին եւ ներել շնութեան մեղքը (Եփես. 4.32): Սակայն շատ դէպքերում կողակիցը չի ապաշխարում եւ շարունակում է իր սեռական անբարոյականութիւնը: Ահա այստեղ է, որ կարող ենք կիրառել Մատթէոս 19.9-ը: Շատերն էլ ամուսնալուծութիւնից յետոյ շտապում են նորից ամուսնանալ, երբ Աստուած միգուցէ ուզում է, որ նրանք ամուրի մնան: Երբեմն Աստուած ամուրիութեան է կանչում մարդկանց, որպէսզի իրենց ողջ ուշադրութիւնը մնայ միայն Աստուծոյ վրայ (Ա Կորնթ. 7.32-35): Ամուսնալուծութիւնից յետոյ ուրիշի հետ ամուսնանալը թերեւս ընդունելի տարբերակ է որոշ իրավիճակներում, բայց միակ կարելիութիւնը չէ:

Տագնապալի է, որ ամուսնալուծումների քանակը քրիստոնեաների մէջ գրեթէ նոյնքան բարձր է, որքան անհաւատների: Սուրբ Գիրքը աներկբայ պնդում է, որ Աստուած ատում է ամուսնալուծութիւնը (Մաղ. 2.16), եւ որ քրիստոնեայի կեանքը պէտք է բնորոշուի հաշտութեամբ եւ ներողամտութեամբ (Ղուկ. 11.4, Եփես. 4.32): Այդուհանդերձ, Աստուած գիտէ, որ ամուսնալուծութիւն լինելու է՝ նոյնիսկ Իր զաւակների մէջ: Ամուսնալուծուած կամ կրկին ամուսնացած հաւատացեալը չպէտք է Աստծուց աւելի քիչ սիրուած զգայ, նոյնիսկ եթէ ամուսնալուծութիւնը կամ կրկնամուսնութիւնը թելադրուած չէ Մատթէոս 19.9-ի բացառութեան պայմանով: Աստուած նոյնիսկ քրիստոնեաների մեղսալի անհնազանդութիւնն է գործածում մեծ բարիք անելու նպատակին:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Ի՞նչ է ասում Աստուածաշունչը ամուսնալուծութեան եւ կրկնամուսնութեան մասին: