Յիսուս Քրիստոսի յարութիւնը ճշմարի՞տ է:



Հարց. Յիսուս Քրիստոսի յարութիւնը ճշմարի՞տ է:

Պատասխան.
Աստուածաշունչը սպառիչ ապացոյցներ է տալիս առ այն, որ Յիսուս Քրիստոս իսկապէս յարութիւն է առել մեռելներից: Քրիստոսի յարութիւնը արձանագրուած է Մատթէոս 28.1-20, Մարկոս 16.1-20, Ղուկաս 24.1-53 եւ Յովհաննէս 20.1–21.25 հատուածներում: Յարուցեալ Յիսուս երեւում է նաեւ «Գործք առաքելոց» գրքի 1.1-11-ում: Այս հատուածները որոշակի ապացոյցներ են տրամադրում Քրիստոսի յարութեան: Առաջինը աշակերտների կտրուկ փոփոխութիւնն է: Սարսափահար ու թաքնուող մի բուռ մարդկանցից նրանք վերափոխուեցին ու դարձան աւետարանը ողջ աշխարհին քարոզող զօրաւոր ու խիզախ նուիրեալներ: Այլապէս ինչո՞վ կարելի է բացատրել այս շեշտակի փոփոխութիւնը, եթէ ոչ նրանց յայտնուած յարուցեալ Քրիստոսով:

Երկրորդ ապացոյցը Պօղոս առաքեալի կեանքն է: Ի՞նչն ստիպեց նրան եկեղեցու հալածիչից դառնալ եկեղեցու առաքեալ. յարուցեալ Քրիստոսի յայտնուելը նրան Դամասկոսի ճանապարհին (Գործք 9.1-6): Մի երրորդ, համոզիչ ապացոյց է դատարկ գերեզմանը: Եթէ Քրիստոս յարութիւն չէր առել, ապա ո՞ւր էր Նրա մարմինը: Աշակերտները եւ այլք տեսել էին գերեզմանը, որտեղ նա թաղուել էր: Վերադառնալով՝ տեսան, որ մարմինն այնտեղ չէր: Հրեշտակներն ազդարարեցին, որ Նա յարութիւն էր առել մեռելներից, ինչպէս որ խոստացել էր (Մատթէոս 28.5-7): Չորրորդ՝ յաւելեալ մի ապացոյց. յարուցեալ Քրիստոս երեւացել է շատերին (Մատթէոս 28.5, 9, 16-17, Մարկոս 16.9, Ղուկաս 24.13-35, Յովհաննէս 20.19, 24, 26-29; 21.1-14, Գործք 1.6-8, Ա Կորնթացիս 15.5-7):

Յիսուսի յարութեան մէկ այլ ապացոյց է այն վիթխարի կշիռը, որ առաքեալները տալիս էին Յիսուսի յարութեան փաստին: Առանցքային է թերեւս Ա Կորնթացիս 15 գլուխը: Այստեղ Պօղոս առաքեալը բացատրում է, թէ ինչու է կարեւոր հասկանալ եւ հաւատալ Քրիստոսի յարութեանը: Յարութիւնը կարեւոր է հետեւեալ պատճառներով: 1) Եթէ Քրիստոս յարութիւն չի առել, ապա հաւատացեալները նոյնպէս յարութիւն չեն առնելու (Ա Կորնթացիս 15.12-15): 2) Եթէ Քրիստոս յարութիւն չի առել մեռեալներից, ապա մեղքի Նրա պատարագը բաւարար չէ (Ա Կորնթացիս 15.16-19): Յիսուսի յարութիւնն ապացուցեց, որ Նրա մահն ընդունուեց Աստուծոյ կողմից որպէս մեր մեղքերի քաւութիւն: Եթէ Նա սոսկ մեռնէր ու մնար մեռած, կնշանակէր՝ Նրա մահը բաւարար չէր: Եւ որպէս արդիւնք՝ հաւատացեալները թողութիւն չէին ստանայ իրենց մեղքերից եւ նրանք էլ կմեռնեն ու մեռած կմնան (Ա Կորնթացիս 15.16-19): Չէր լինի յաւիտենական կեանք (Յովհաննէս 3.16): «Բայց հիմա Քրիստոս մեռելներից յարութիւն է առել, Ինքը ննջածների առաջնեկը եղաւ» (Ա Կորնթացիս 15.20):

Վերջապէս, պարզ է, որ Յիսուս Քիիստոսին բոլոր հաւատացողները յարութիւն են առնելու յաւիտենական կեանքի, ինչպէս Ինքը յարութիւն առաւ (Ա Կորնթացիս 15.20-23): Ա Կորնթացիս 15 գլխում այնուհետեւ նկարագրւում է Նրա յաղթութիւնը մեղքի դէմ, որը մեզ զօրութիւն է տալիս յաղթական կեանք ապրելու մեղքի նկատմամբ (Ա Կորնթացիս 15.24-34): Նկարագրում է յարուցեալ մարմնի փառաւոր բնոյթը, որ մենք ստանալու ենք (Ա Կորնթացիս 15.35-49). Հռչակում է, որ յարդիւնս Քրիստոսի յարութեան, բոլոր Նրան հաւատացողները վերջնականապէս յաղթել են մահին (Ա Կորնթացիս 15.50-58):

Ինչպիսի՜ փառահեղ ճշմարտութիւն է Քրիստոսի յարութիւնը: «Ուրեմն, սիրելի՛ եղբայրներս, հաստատո՛ւն եղէք, անշա՛րժ կացէք, Տիրոջ գործի մէջ ամէն ժամանակ աւելի՛ առաջադիմէք, իմացէ՛ք, որ Տիրոջով ձեր աշխատանքը զուր չէ» (Ա Կորնթացիս 15.58): Աստուածաշնչի համաձայն՝ Յիսուս Քրիստոսի յարութիւնը հաստատապէս ճշմարիտ է: Աստուածաշունչը վկայում է Քրիստոսի յարութիւնը, արձանագրում է, որ չորս հարիւրից աւելի մարդ ականատես է եղել յարութեանը, եւ քրիստոնէութեան առանցքային վարդապետութիւնը կառուցում է Յիսուսի յարութեան պատմական փաստի վրայ:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Յիսուս Քրիստոսի յարութիւնը ճշմարի՞տ է: