Քրիստոնեան կարո՞ղ է դիւահարուել, դեւով բռնուել:



Հարց. Քրիստոնեան կարո՞ղ է դիւահարուել, դեւով բռնուել:

Պատասխան.
Թէեւ Աստուածաշունչը բառացի չի ասում, թէ քրիստոեան կարող է դիւահարուել, թէ ոչ, սուրբգրային յարակից ճշմարտութիւնները պարզ վկայում են, որ քրիստոնեան չի կարող դիւահարուել: Մեծ տարբերութիւն կայ դիւահարուելու եւ դեւից ճնշուելու կամ ազդուելու միջեւ: Դիւահարութիւնը նշանակում է դեւի ուղղակի եւ լրիւ իշխանութիւն մարդու մտքերի կամ արարքների վրայ (Մատթէոս 17.14-18, Ղուկաս 4.33-35; 8.27-33): Դիւային ճնշումը կամ ազդեցութիւնը ենթադրում է դեւի հոգեւոր յարձակումը մարդու վրայ եւ մղումը մեղսալի վարքի: Նկատենք, որ հոգեւոր պատերազմին վերաբերող աստուածաշնչեան բոլոր հատուածներում որեւէ ցուցում չկայ հաւատացեալի միջից դեւը հանելու (Եփեսացիս 6.10-18): Հաւատացեալներին պատուրիւում է դէմ կանգնել սատանային (Յակոբոս 4.7, Ա Պետրոս 5.8-9), ոչ թէ դուրս հանել նրան:

Քրիստոնեաների մէջ բնակւում է Սուրբ Հոգին (Հռոմայեցիս 8.9-11, Ա Կորնթացիս 3.16; 6.19): Սուրբ Հոգին վստահաբար չէր թողնի, որ դեւը տիրի այն նոյն մարդուն, որի մէջ Ինքն է բնակւում: Անհաւատալի է, որ Աստուած թոյլ տար Իր զաւակներից որեւէ մէկը, ում Նա փրկագնել է Քրիստոսի արիւնով (Ա Պետրոս 1.18-19) եւ նոր արարած է ստեղծել (Բ Կորնթացիս 5.17), դեւով բռնուէր եւ վերահսկուէր: Այո, մենք՝ հաւատացեալներս, պատերազմի մէջ ենք Սատանայի ու իր դեւերի հետ, բայց ոչ մեր ներսից: Յովհաննէս առաքեալն ասում է՝ «Դուք Աստծուց էք, որդեակնե՛ր, ու յաղթեցիք նրանց, որովհետեւ աւելի մեծ է Նա, ով ձեր մէջ է, քան թէ նա, ով աշխարհիս մէջ է» (Ա Յովհ. 4.4): Ո՞վ է Նա, որ մեր մէջ է: Սուրբ Հոգին: Ո՞վ է նա, որ աշխարհի մէջ է: Սատանան ու իր դեւերը: Հետեւաբար, հաւատացեալը յաղթել է դեւերի աշխարհին, եւ հաւատացեալի դիւահարութիւնը, ըստ սուրբգրային ճշմարտութեան, անհիմն է:

Աչքի առաջ ունենալով աստուածաշնչեան այս զորեղ ապացոյցը, որ քրիստոնեան չի կարող դիւահարուել, Աստուածաշնչի որոշ վարդապետներ «դիւահարութեան» փոխարէն գործածում են «դիւականացում» կամ «դիւազդեցութիւն» եզրերը՝ նկատի ունենալով քրիստոնեայի վրայ դեւի հսկողութիւնը: Ասում են՝ քրիստոնեան թէեւ չի կարող դիւահարուել, բայց կարող է «դիւականանալ»: Դիւականացման նրանց պատկերացումը ըստ էութեան ոչնչով չի տարբերւում դիւահարութիւնից: Այնպէս որ արդիւքնում ստացւում է նոյն բանը. եզրաբանութիւնը փոխելով՝ իրողութիւնը չի փոխւում, այսինքն՝ հնարաւոր չէ, որ դեւը բնակուի քրիստոնեայի մէջ կամ լիովին տիրի նրան: Քրիստոնեաները, անկասկած, ենթարկւում են դիւային ճնշման կամ ազդեցութեան, բայց ասել, թէ քրիստոնեան կարող է դեւով բռնուել կամ «դիւականանալ», պարզապէս հակասուրբգրային է:

«Դիւականացման» հասկացութիւնը փորձում են հիմնականում բացատրել անձնական փորձառութեամբ, այսինքն՝ տեսնելով մէկի, ով «հաստատ» քրիստոնեայ է, դեւի ներգործութեամբ ինչ-ինչ բաներ անելիս: Այստեղ յոյժ կարեւոր է թոյլ չտալ, որ մեր անձնական փորձառությունը կամ կարծիքը ազդի Սուրբ Գրքի մեկնութեան վրայ: Ընդհակառակը, մեր անձնական փորձառութիւնն ու կարծիքը պէտք է զտուեն սուրբգրային ճշմարտութեամբ (Բ Տիմոթէոս 3.16-17): Տեսնելով մեր կարծիքով քրիստոնեայի, ով դիւահարի վարքագիծ է դրսեւորում, արժէ կասկածի տակ առնել նրա հաւատի իսկութիւնը: Դա պատճառ չէ, որ փոխենք քրիստոնեայի դիւահարութեան կամ դիւականացման անհնարինութեան մեր համոզմունքը: Միգուցէ մարդն իսկապէս ճշմարիտ քրիստոնեայ է, բայց սաստիկ կերպով ճնշւում է դեւից կամ հոգեբանական լուրջ խնդիրներ ունի: Կրկնենք. մեր փորձառութի՛ւնը պէտք է համապատասխանի Աստուածաշնչին, ոչ թէ հակառակը:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Քրիստոնեան կարո՞ղ է դիւահարուել, դեւով բռնուել: